Sociale media zijn uitgegroeid tot een belangrijk marketingkanaal voor voedingsbedrijven. Merken werken steeds vaker samen met influencers om levensmiddelen te promoten via platforms zoals Instagram, TikTok en YouTube. In deze content worden regelmatig uitspraken gedaan over gezondheidsvoordelen of voedingswaarde. Juist daar schuilt een belangrijk compliance‑risico.
Eind 2023 publiceerde de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) de resultaten van een onderzoek naar voedingsclaims in influencer marketing. De toezichthouder analyseerde 41 Instagramberichten waarin levensmiddelen werden gepromoot. In 23 berichten stelde de NVWA-overtredingen vast, waaronder medische claims, niet‑toegestane gezondheidsclaims en voedingsclaims die niet aan de wettelijke voorwaarden voldeden.
Hoewel het onderzoek in Nederland werd uitgevoerd, geldt dezelfde regelgeving in heel Europa. De Europese Claimsverordening (EG) nr. 1924/2006 is van toepassing op alle commerciële communicatie over levensmiddelen, ongeacht het kanaal. Dat betekent dat ook influencers die voedingsproducten promoten zich aan deze regels moeten houden.
Toezichthouders volgen deze evolutie steeds nauwer op. In Nederland controleert de NVWA actief het gebruik van claims op sociale media. Ook in België houdt het Federaal Agentschap voor de Veiligheid van de Voedselketen (FAVV) toezicht op voedselinformatie en marketing rond levensmiddelen, inclusief online verkoop en communicatie via sociale media. Zo behandelde het agentschap in 2022 bijvoorbeeld 240 klachten over online verkoop van levensmiddelen, vaak via sociale media of digitale platformen. Daarnaast tonen inspectiecampagnes aan dat voedselinformatie en etikettering nog regelmatig onvolledig of foutief zijn.
De Europese Claimsverordening maakt onderscheid tussen medische claims, gezondheidsclaims en voedingsclaims. Voor QA‑teams is het essentieel dit onderscheid goed te begrijpen, omdat elke categorie aan andere wettelijke eisen is gebonden.
Medische claims verwijzen naar het voorkomen, behandelen of genezen van ziekten. Voor levensmiddelen zijn deze claims altijd verboden. Wanneer een product dergelijke claims maakt, kan het juridisch onder de geneesmiddelenwetgeving vallen.
Gezondheidsclaims suggereren een verband tussen een levensmiddel of ingrediënt en de gezondheid, bijvoorbeeld met betrekking tot het immuunsysteem, cholesterol of spijsvertering.
Deze claims zijn alleen toegestaan wanneer ze: wetenschappelijk onderbouwd zijn, officieel zijn goedgekeurd én voorkomen in het Europese claimregister. Daarnaast moeten specifieke gebruiksvoorwaarden worden nageleefd, zoals het vermelden van het belang van een gevarieerde en evenwichtige voeding en een gezonde levensstijl.
Voedingsclaims verwijzen naar specifieke nutritionele eigenschappen van een product, zoals “suikervrij”, “bron van eiwitten” en “rijk aan vezels”.
De toegestane claims en de bijhorende voorwaarden zijn vastgelegd in de Claimsverordening (EG) nr. 1924/2006.
Veel bedrijven koppelen de claimsverordening nog vooral aan etikettering. In werkelijkheid is de regelgeving van toepassing op alle commerciële communicatie richting consumenten, waaronder:
Voor QA‑managers betekent dit dat claimscontrole verder gaat dan het etiket alleen. Ook marketingcampagnes, digitale content en samenwerkingen met influencers vallen binnen de scope.
In de praktijk zien QA-teams vooral risico’s ontstaan op het moment dat marketingboodschappen buiten de klassieke productcommunicatie worden verspreid.
Drie situaties komen daarbij vaak voor:
Voor toezichthouders maakt het kanaal echter geen verschil: ook sociale mediacontent wordt beschouwd als commerciële communicatie.
Voor veel bedrijven betekent influencer marketing dat QA en regulatory nauwer moeten samenwerken met marketingteams. Enkele goede praktijken die steeds vaker worden toegepast:
De manier waarop voedingsproducten worden gepromoot verandert snel. Productinformatie wordt niet langer uitsluitend via verpakkingen gedeeld, maar ook via sociale media en influencercontent.
Voor QA‑managers in de voedingsindustrie verschuift de rol daarmee van klassieke etiketteringscontrole naar het bewaken van correcte voedselinformatie over alle communicatiekanalen. Bedrijven die hier proactief op inspelen, beperken hun compliance‑risico’s én versterken het vertrouwen van consumenten.
De manier waarop voedingsproducten worden gepromoot verandert snel. Productinformatie beperkt zich niet langer tot verpakkingen of advertenties, maar wordt verspreid via sociale media, reviews en influencercontent.
Voor QA-managers in de voedingsindustrie betekent dit dat hun rol evolueert van klassieke etiketteringscontrole naar het bewaken van correcte voedselinformatie over alle communicatiekanalen heen.
Bedrijven die hier proactief op inspelen – met duidelijke interne processen, samenwerking met marketing en systematische claimcontrole – beperken niet alleen hun risico op overtredingen, maar versterken ook het vertrouwen van consumenten in hun producten.
Onze experts denken graag met je mee en helpen je snel op weg.
Op 20 en 21 november 2025 organiseert Normec Foodcare, samen met Wageningen Academy, opnieuw de tweedaagse cursus Voedselwetgeving. Een praktische cursus waarin je leert hoe Europese en nationale regelgeving rondom voedsel is opgebouwd – van etikettering tot voedselveiligheid.
PFAS staan al enkele jaren hoog op de Europese agenda. Waar de aandacht eerder vooral uitging naar drinkwater, bodemverontreiniging en industriële emissies, verschuift de focus steeds meer naar verpakkingsmaterialen die in contact komen met levensmiddelen.
De Packaging and Packaging Waste Regulation (PPWR) zorgt voor een ingrijpende verandering in de Europese verpakkingswetgeving. De nieuwe regels raken niet alleen verpakkingsproducenten, maar hebben impact op de volledige keten inclusief voedingsbedrijven en QA-teams. Wat houdt de PPWR precies in? Wat verandert er concreet voor voedselcontactmaterialen? En hoe bereid je je hier als organisatie op voor? We vroegen het aan een expert in voedselcontactmaterialen en verpakkingscompliance.
Recalls blijven een belangrijke graadmeter voor hoe robuust voedselveiligheidssystemen daadwerkelijk functioneren. Europese autoriteiten zoals het FAVV in België, de NVWA in Nederland en de corresponderende toezichthouders in Frankrijk en Duitsland registreren meldingen stuk voor stuk, terwijl het RASFF-platform deze signalen op Europees niveau bundelt. Daardoor ontstaat een rijk beeld van waar processen kwetsbaar zijn en waar bedrijven nog winst kunnen boeken in preventie en kwaliteitsbeheersing. Wie de recente cijfers uit België, Nederland, Duitsland en Frankrijk naast elkaar legt, ziet duidelijke overeenkomsten in risicocategorieën, maar ook duidelijke verschillen in transparantie, meldingscultuur en procesfouten. Precies die inzichten helpen QA-professionals bij het aanscherpen van hun eigen systemen.
