De Europese Unie heeft met Richtlijn (EU) 2024/825 de regels rond oneerlijke handelspraktijken aangescherpt om consumenten beter te beschermen tegen greenwashing. Algemene milieuclaims, klimaatclaims op basis van compensatie en niet-transparante duurzaamheidslabels komen nadrukkelijker onder toezicht te staan. België heeft de richtlijn al omgezet via de wet van 22 juli 2026. Nederland heeft de richtlijn geïmplementeerd via de Implementatiewet richtlijn betere duurzaamheidsinformatie voor consumenten. De impact zit vooral in verpakkingen, websites, marketinguitingen en duurzaamheidsclaims richting afnemers en consumenten. De Europese richtlijn is gepubliceerd op 6 maart 2024 en moest vanaf 27 september 2026 worden toegepast.
De richtlijn wijzigt de bestaande Europese regels inzake oneerlijke handelspraktijken en consumentenrechten. Het doel is consumenten in staat te stellen beter onderbouwde duurzame keuzes te maken en misleiding over milieu- en duurzaamheidsaspecten tegen te gaan. De Europese wetgever noemt expliciet greenwashing, ongeloofwaardige duurzaamheidskeurmerken en misleidende klimaatclaims als aandachtspunten.
De kern van de wijziging is dat een duurzaamheidsclaim niet alleen aantrekkelijk moet klinken, maar ook aantoonbaar juist moet zijn.
Algemene milieuclaims zoals duurzaam, groen of milieuvriendelijk worden risicovol wanneer niet duidelijk wordt gemaakt waarop de claim precies betrekking heeft. Ook klimaatneutraal- of CO₂-neutraalclaims die uitsluitend gebaseerd zijn op compensatieprojecten worden expliciet aangepakt.
Organisaties moeten kunnen aantonen wat precies wordt bedoeld en waarop de claim is gebaseerd. Een verpakking voorzien van de tekst “duurzaam geproduceerd” zonder verdere toelichting of onderbouwing kan daardoor niet zonder meer worden gebruikt.
Veel bedrijven ontwikkelen eigen logo’s, iconen of duurzaamheidslabels om hun inspanningen zichtbaar te maken. Duurzaamheidskeurmerken moeten gebaseerd zijn op een certificeringsregeling of door een overheidsinstantie zijn vastgesteld. Hierdoor moet de transparantie rondom duurzaamheidscommunicatie toenemen.
Ook uitspraken over toekomstige ambities komen nadrukkelijker in beeld. Claims zoals “op weg naar klimaatneutraliteit in 2030” of “binnen vijf jaar volledig circulair” vragen om duidelijke, objectieve, openbaar beschikbare en verifieerbare toezeggingen en doelstellingen, opgenomen in een gedetailleerd en realistisch uitvoeringsplan. De voortgang moet daarbij worden geverifieerd door een onafhankelijke derde deskundige. De focus verschuift daarmee van ambitie alleen naar de geloofwaardigheid van de onderliggende route.
Organisaties zullen steeds vaker moeten kunnen aantonen hoe een claim tot stand is gekomen. Een claim als “100% recyclebare verpakking” lijkt eenvoudig, maar roept vragen op. Is de volledige verpakking recyclebaar of slechts een deel ervan? Dergelijke claims moeten nauwkeurig, duidelijk en onderbouwd zijn.
Veel claims die jarenlang zonder discussie werden gebruikt, vragen nu om een aantoonbare onderbouwing. Dat geldt niet alleen voor productverpakkingen, maar ook voor websites, duurzaamheidsrapportages, verkoopdocumentatie en presentaties. Wanneer een claim niet kan worden onderbouwd met objectieve gegevens, certificering of erkende methodieken, neemt het juridische risico toe.
België heeft de richtlijn omgezet via de Wet van 22 juli 2026 tot omzetting van Richtlijn (EU) 2024/825. De wet wijzigt onder meer het Wetboek van economisch recht en introduceert definities voor milieuclaims, generieke milieuclaims, duurzaamheidskeurmerken en certificeringsregelingen. De wet trad in werking op 27 september 2026.
Nederland heeft de richtlijn geïmplementeerd via wijzigingen in Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek. De implementatiewet verduidelijkt dat duurzaamheidsclaims concreet, controleerbaar en feitelijk juist moeten zijn. Ook duurzaamheidslabels, repareerbaarheidsclaims en informatie over productlevensduur vallen nadrukkelijk onder de aangepaste regels. Lees er verder over op het Nederlandse Ondernemersplein en bij de Autoriteit Consument en Markt.
Richtlijn (EU) 2024/825 introduceert geen nieuwe certificeringseisen binnen FSSC 22000, BRCGS Food Safety of IFS Food. De richtlijn vergroot wel het belang van een aantoonbare onderbouwing van duurzaamheidsclaims en de beheersing van toepasselijke wet- en regelgeving.
De aangescherpte regels voor duurzaamheidsclaims sluiten goed aan bij de Europese Packaging and Packaging Waste Regulation (PPWR, Verordening (EU) 2025/40). Waar Richtlijn (EU) 2024/825 zich richt op de communicatie richting consumenten, stelt de PPWR inhoudelijke eisen aan verpakkingen op het gebied van onder meer recycleerbaarheid, gerecyclede content, verpakkingsminimalisatie en hergebruik. Hierdoor ontstaat een duidelijke wisselwerking tussen beide wettelijke kaders.
Dit betekent bijvoorbeeld dat een claim als “100% recyclebare verpakking”, “verpakking met gerecyclede grondstoffen” of “circulaire verpakking” niet alleen marketingtechnisch aantrekkelijk moet zijn, maar ook moet aansluiten bij de technische kenmerken en wettelijke definities die binnen de PPWR worden gehanteerd.
Naarmate de PPWR verder wordt ingevoerd, zal de onderbouwing van verpakkingsgerelateerde duurzaamheidsclaims steeds diepgaander gebaseerd moeten zijn op objectieve en verifieerbare gegevens.
Een effectieve aanpak begint met een inventarisatie van alle duurzaamheidsclaims die door de organisatie worden gebruikt. Controleer vervolgens welke onderbouwing beschikbaar is, welke certificeringssystemen worden gebruikt en of de formulering aansluit bij de beschikbare bewijslast. Besteed daarbij in ieder geval aandacht aan claims op verpakkingen, websites en andere commerciële communicatie richting consumenten.
Onze experts denken graag met je mee en helpen je snel op weg.
De omschakeling naar duurzame verpakkingen is in volle versnelling. Bedrijven kiezen massaal voor recycleerbare oplossingen, mono materialen en packaging designs die beter aansluiten bij Europese recyclagedoelstellingen. Die evolutie is logisch én noodzakelijk.
Als productiebedrijf voer je regelmatig lab- en microbiologische analyses uit: monstername van omgeving, van grondstoffen, halffabricaten en eindproducten. Hoe voer je dit op een juiste manier uit en wat zijn belangrijke zaken om rekening mee te houden?
PFAS staan al enkele jaren hoog op de Europese agenda. Waar de aandacht eerder vooral uitging naar drinkwater, bodemverontreiniging en industriële emissies, verschuift de focus steeds meer naar verpakkingsmaterialen die in contact komen met levensmiddelen.
De Packaging and Packaging Waste Regulation (PPWR) zorgt voor een ingrijpende verandering in de Europese verpakkingswetgeving. De nieuwe regels raken niet alleen verpakkingsproducenten, maar hebben impact op de volledige keten inclusief voedingsbedrijven en QA-teams. Wat houdt de PPWR precies in? Wat verandert er concreet voor voedselcontactmaterialen? En hoe bereid je je hier als organisatie op voor? We vroegen het aan een expert in voedselcontactmaterialen en verpakkingscompliance.
